Bekostigingssysteem Huisartsen: Rekenfouten?

De wens is de vader van de gedachte. De vijf euro inkomensdeel per consult is dermate ver van de belevingswereld van de gemiddelde Nederlander verwijderd dat wij de brief van minister Hoogervorst (betreffend de uitvoeringstoets invoering nieuw bekostigingssysteem huisartsen 13 juli 2004, woBOZ/PPB-2495136 [pdf]) aan onze vrienden moeten tonen om geloofd te worden.

Het bestuur van De Vrije Huisarts hecht eraan om een paar krachtige kanttekeningen te maken bij de in deze brief geschetste ontwikkelingen te maken. Wij beperken ons in deze tot de voornaamste politieke aspecten. De kennelijke onuitvoerbaarheid van de door de minister gedane voorstellen binnen de gestelde termijn vervullen ons evenwel met wantrouwen.

Macroneutraliteit

De financiering van de huisarts moet op de schop. Zowel de kosten van invoering als de effecten mogen geen extra geld kosten. Het venijn zit eigenlijk al volledig in dit ene punt verscholen. Wij zijn van mening dat huisartsenzorg in Nederland erg goedkoop is in vergelijking met de overige West-Europese landen. Met name de lage medicijnconsumptie van de Nederlander is in belangrijke mate te danken aan de “zuinig”voorschrijvende Nederlandse huisarts. De intentie van de overheid is (over de hele linie van de zorg) “Meer zorg voor minder of hetzelfde geld”. Daarnaast moet ook de kwaliteit nog beter. Prima natuurlijk. Maar als we naar de bekostiging van de verpleeg- en verzorgingshuizen in Nederland kijken weten we vooraf dat kwaliteit van zorg, met name voor kwetsbare groepen, het stiefkindje is geworden van het huidige overheidsbeleid. We moeten er helaas van uit gaan dat een verandering van de bekostigingsstructuur in handen van dit kabinet een ordinair bezuinigingsinstrument zal blijken te zijn.

Tabaksblat

De LHV omhelst in haar reactie nog eens de uitkomsten van het Rapport Tabaksblat van 5 april 2001. De zorgverzekeraars hebben zo hun bedenkingen over scheiding van inkomen en kosten. De voorstellen van deze minister leiden tot een volledige loskoppeling van het inkomen en de geleverde kwaliteit. Het consulttarief leidt slechts tot toediening van een sterke prikkel tot het leveren van kwantitatief meer verrichtingen. De kwaliteit van de geleverde zorg speelt slechts een rol bij het met de zorgverzekeraar onderhandelen over de aanvaardbare praktijkkosten. De trend die hiermee macro wordt ingezet is een verhoging van de praktijkkosten ten nadele van het inkomen van de huisarts. De onderhandelende huisartsen zullen kwaliteitsverbeteringen immers slechts tegen aanvaardbare kosten uitonderhandelen. Dit werkt ten nadele van hun eigen inkomen (macroneutraliteit van de huisartsenzorg). De vraag doemt opnieuw op of huisartsen nog ondernemers willen zijn binnen een systeem waarbij de kwaliteitsverbeteringen opnieuw ten laste van hun eigen inkomen (of hun werklast) worden gebracht.

De rekenfout

De LHV gaat ervan uit dat de minister een rekenfout maakt met het schot voor de boeg van vijf euro per consult. Wij verdenken deze minister van allerlei gebreken, maar niet van het maken van rekenfouten. We laten het aan de lezers van deze site over om uit te rekenen hoeveel verrichtingen men moet realiseren om per jaar het norminkomen te halen (op basis van vijf euro per tien minuten). De bedoeling van de minister is ongetwijfeld om een sterke impuls te geven aan de noodzaak voor de individuele huisarts of eerstelijns instelling om kwantiteit te leveren. Een constructieve bijdrage van de minister aan de bestrijding van het huisartsen tekort.

Een individuele huisarts kan nooit zonder hulppersoneel het norminkomen halen. Voor realisering van het norminkomen is hij/zij volledig afhankelijk van de hoeveelheid hulppersoneel die door de zorgverzekeraar wordt toegestaan in het kader van een over te leggen praktijkplan. Huisartsen zullen worden gedwongen om grote praktijken te hebben. Waarborgen voor beteugeling van de werklast en voor een solide arbeidsplaats voor onze jonge collegae kunnen wij in de gedane voorstellen niet ontdekken.

Samenvattend

De voorstellen van de minister betekenen de volgende trends:

• Herijking van het inkomen van de huisarts, maar dan in neerwaartse richting. Minder inkomen per patiënt per huisarts dus.
• Minder persoonlijke zorg door huisartsen.
• Kwaliteitsverbetering en de bijbehorende kosten worden gefinancierd uit het inkomen van de huisarts of ten koste van de werklast van de huisarts.
• Het inkomen per in Nederland geregistreerde huisarts zal afnemen.
• Meer verantwoordelijkheden voor de huisarts leiden niet tot meer inkomen.