Hans Ruiter aan het woord:

28 september 2005

Beste mensen,

Ontroerd en gesteund voelde ik mij de laatste dagen en speciaal vandaag door de enorme hoeveelheid steunbetuigingen per mail, telefoon en anderszins. Het was mijn eerste ervaring in een rechtbank, gedagvaard als een halve crimineel, twijfelend aan mijn ondoordacht enthousiasme de afgelopen jaren om mijn nek uit te steken.

Maar niet voor niets. Juist die steun van vele collega's, maar ook de steun van de LHV (Bas Vos, Anton van der Ven, Fulco Seegers), de steun van De Vrije Huisarts (Frank Gunneweg) en de ELHA vooral in de persoon van Hans Nobel waarmee ik tot op de dag van vandaag nog de puntjes op de i kon zetten, de steun van mijn mede Cv9-leden in het bijzonder van Jan de Gouw (een vriend door dik en dun), juist die steun heeft mij door de moeilijke uren heen getrokken. Samen met advocaat van der Velden (via LHV, Theo van Ardenne, geadviseerd) hadden we de zaak goed voorbereid. Maar ja, de vrees van een niet-geïnteresseerde rechter die zich niet voor een politiek spelletje zou laten lenen, was groot.

De praktijk gesloten, waargenomen door de Hagro, waren wij veel te vroeg in Haarlem (de file viel mee). De arrondissementsrechtbank in de Jansstraat was het decor vandaag. Bij de ingang werden we doorgelicht en gescand als waren we op Schiphol bij de douane.

Portemonnee, sleutels, mobiele telefoons, etc. op de lopende scanband en wijzelf door een poortje en tactvol afgetast met een elektronisch tennisracket. We waren binnen, de rechter echter nog niet. De zitting begon een kwartier later.

Onwennig kwam ik binnen en mocht ik precies in het midden tegenover de rechter plaatsnemen.

Moest ik haar nu een hand geven? Dat was niet de gewoonte.

Al snel bleek de rechter werkelijk geïnteresseerd, ik mocht mijn verhaal kwijt. Eigenlijk alles wat ik kwijt wilde, heb ik gezegd.

1. Er waren afspraken gemaakt in juni 2002 in het tripartiete overleg tussen VWS, LHV en ZN. Eerst per 1 juli ANW-tarief naar € 45, later verdere verhoging naar € 65 per 1 januari. De eerste verhoging werd geëffectueerd in oktober. Demissionair minister Bomhoff heeft in november op politieke gronden de lokale component en vervolgafspraken van tafel geveegd; later is zelfs verkondigd door het CTG en door minister de Geus dat die afspraken nooit hebben bestaan!
   
   Concluderend: onbetrouwbare overheid.
   
   
2. De Nederlandse huisarts zit bekneld tussen wet- en regelgeving. Enerzijds is de huisarts in Nederland de enige zorgverlener die wettelijk, individueel verplicht is om 7x24-uur werk te (laten) verrichten, werk waarbij hij/zij geen enkele invloed kan uitoefenen op de honorering. Anderzijds zijn de contracten met zorgverzekeraars conform het model "slikken of Stikken". Het lijkt er in de nabije toekomst ook niet beter op te worden.
   
   
3. Het is onrechtvaardig en rechtsongelijk dat waarnemers en gevestigde huisartsen tegen verschillende tarieven hetzelfde werk verrichten. Daarbij is speciaal opgemerkt dat ook onder gevestigde huisartsen onderling verschillend wordt gehonoreerd (Zaandam, Zandvoort, Den Haag).
   
   
4. Het feit dat de Cv9 openlijk heeft gekozen voor het declareren van een hoger bedrag dan het CTG toestaat, wil nog niet zeggen dat er sprake is van een strafbaar feit. Mijn advocaat heeft proberen aan te tonen dat het gevraagde en door de SHAP uitbetaalde tarief niet is gedeclareerd aan patiënt en/of zorgverzekeraar. Met andere woorden er is niet betaald van gemeenschapsgeld.
   
   Ergo: geen economisch delict.
   

Er was drie kwartier uitgetrokken voor deze zaak, ik meen dat wij na een uur en een kwartier hoorden van deze sympathieke rechter dat zij nog niet tot een uitspraak kon komen. Zij wilde de ingewikkelde materie nog nader doornemen. Om kwart over drie zou zij een uitspraak doen.

Om half vier werden wij weer binnengeroepen (in de tussentijd de tijd gedood op een zonnig terras en in de gezellige winkelstraten van Haarlem. Zelfs nog het boekje van Karin Spaink "Medische Geheimen" op de kop getikt.

Dat ik op dat moment toch wel enigszins gespannen en emotioneel was dat is tot daar en toe, maar zelfs de rechter leek gespannen en had zichtbaar moeite met de uitleg waarom ik toch echt een strafbaar feit had gepleegd. Het pleidooi van mijn advocaat betreffende het al dan niet declareren van gemeenschapsgeld vond geen genade bij de rechter. Toch meende zij de eis van de officier van justitie niet te moeten volgen. Ik was open en eerlijk geweest en had veel energie in de zaak gestopt. Een voorwaardelijke straf van € 500 met een proeftijd van 2 jaar klonk het vonnis. Zij keek naar haar collega ter linkerzijde en haspelde iets over de gevangenisstraf en zei dat uit den boze was. Haar buurvrouw streepte toen wat door.

Het drong niet goed tot mij door, pas buiten zei mijn advocaat dat dit betekent dat ik geen enkele boete kreeg tenzij ik binnen 2 jaar dezelfde overtreding maakt. Eigenlijk gewoon vrijspraak! En nog veel mooier, hetgeen door de Cv9 extra is verdiend in de eerste 3 maanden van 2003, mag behouden worden.

Nu een paar uur later besef ik het pas goed. Na enkele telefoontjes van Bas Vos, Hans Nobel, Frank Gunneweg, na een glas champagne in huize de Gouw, dit is een morele vrijspraak. Het ANW-tarief staat weer op de agenda. De rechter heeft de kool en de geit gespaard maar zij kon eigenlijk niet anders. Het CTG zal wel zuur staan te kijken.

Nu is het woord aan de LHV en de beroepsgroep.

We staan pas aan het begin van een lange weg.

Hans Ruiter