DVH-commentaar op
Eindrapport Taskforce knelpunten huisartsenzorg

Een lekke bal in een een zandbak, .......

Dat is wat er dreigt te gebeuren met de Taskforce rapportage als partijen in het zorgveld niet eindelijk eens tot een visie, tot een beleid en tot beleidsuitvoering komen. Alle partijen in het zorgveld krijgen ervan langs. Gemeenschappelijk kenmerk: gebrek aan een gezamenlijk visie, verschillende opvattingen over regelgeving en zo een onvoldoende regie en coordinatie van probleemaanpak. Het "de koe bij de horens vatten" is in de sector verdwenen, zo concludeert de Taskforce. De huisartsenzorg roept om zorg, de Tabaksblat adviezen (eenvoud, flexibiliteit, het leggen van verantwoordelijkheden waar ze moeten liggen) zijn maar in beperkte mate opgevolgd.

Zoals gezegd, alle partijen krijgen kritiek en een advies:

• rijksoverheid: zo lang de rijksoverheid zelf verzaakt met betrekking tot vormgeving en uitvoering van beleid, is de problematiek onoplosbaar.
• lokale overheid: lokaal gezondheidszorgbeleid moet een politiek/bestuurlijk thema worden en wel degelijk beschikken de gemeentes over sturingsmechanismen in deze.
• zorgverzekeraars: hun relatie met de zorgaanbieders is niet direct oplossend van aard. Zij zullen hun regierol tot op hoog nivo moeten effectueren. Dat ZN zegt dat zij eerstelijnsfuncties organisatorisch en financieel kunnen uitvoeren, blijkt niet in de praktijk en de Taskforce verwacht dat ZV dit op korte termijn ook niet kan.
• huisarts: zet zelf "de hand aan de ploeg". Aan de veranderende positie in de maatschappij zal de beroepsgroep zelf sturing moeten geven.
• LHV/koepel: LHV wil de poortwachtersrol voor de huisarts, maar Taskforce twijfelt over de haalbaarheid, met name in het licht van het huisartsentekort. De LHV laat zich teveel leiden door afstandelijkheid en ingekeerdheid en moet met haar eigen visie naar buiten treden.

Commentaar:

Te verwachten is dat als er zoveel partijen medeverantwoordelijkheid dragen voor huisartsenzorg, het helaas dan in de praktijk zo werkt dat niemand zich meer verantwoordelijk voelt. Naar elkaar kijken, naar elkaar wijzen en elkaar verwijten maken, is dan het eindresultaat. Triest is te constateren dat we nu in 2003 nog steeds in de fase zitten van het benoemen van elkaars verantwoordelijkheden, daar waar deze toch al jaren vastliggen. Bij huisartsen zijn steeds meer verantwoorde- lijkheden weggehaald (vestiging). Naar de beroepsgroep huisartsen wordt ook steeds slecht geluisterd (huisartsentekort), dan wel met wet- en regelgeving medesturing door huisartsen onmogelijk gemaakt (modelovereenkomst CVZ, tariefsbeschikking bij Individuele Overeenkomst). Dat de adviezen van de commissie Tabaksblat niet zijn opgevolgd, is geen nieuws.

Al zo vaak heeft "de Vrije Huisarts" hier al op gewezen. Helaas blijven in de beschouwing van de Taskforce de rol van het CTG en het macrokader huisartsenzorg buiten schot.

Immers de relatie tussen de kosten van goede zorg en de huidige kostenvergoeding is door het CTG losgelaten met steeds verwijzing naar de WTG en de BKZ beperkingen.De slechte sfeer tussen huisartsen en zorgverzekeraars werkt ook contraproductief. Nog de laatste 3 maanden werd de LHV door Mike Leers(CZ) en Chiel Bos(ZN) de "status" gegeven van het Kremlin. Je hoeft geen filosoof te zijn om te begrijpen dat dit soort uitspraken niet bijdragen aan een goede voedingsbodem voor onderhandelingen.

Op dit moment zijn gemeentes veelal onwetend, VWS onkundig en ZN onwillend. De macht ligt in Nederland bij de zorgverzekeraars, maar helaas niet de kracht en de benodigde kennis!

Het moet anders, maar hoe?

Zowel op koepel als op gemeentenivo kunnen verantwoordelijke partijen binnen 1 maand een gezamenlijke intentieverklaring tekenen om huisartsenzorg te continueren. Wat wil de Nederlandse patiënt met de huisarts?

Wil de Nederlandse patiënt een deskundige, fitte, beschikbare en onafhankelijk adviserende huisarts in zijn nabijheid?

Als dat op gemeentenivo als gezamenlijk doel wordt geaccepteerd dan heeft vervolgens elke partij daarbij haar eigen verantwoordelijkheid . Stapsgewijs kan het einddoel worden gerealiseerd met procesbegeleiding van een consultant, zoals de Taskforce ook voorstelt.

Huisartsen zullen inspraak moeten krijgen in de randvoorwaarden, zoals in procesbegeleiding en praktijkondersteuning. Als de kosten hoger uitvallen dan van de minister "mag", dan zal of het BKZ moeten worden losgelaten of de rapen zijn definitief gaar.